“ คืนหนึ่งขณะที่หมู่ลาดตระเวนของพวกผมกำลังทำการลาดตระเวนไปตามทางรถไฟ ทันใดนั้นพวกเราก็ได้เจอกับหมู่ลาดตระเวนของกองทัพเยอรมันเข้าอย่างจังในระยะกระชั้นชิดจนเกือบจะชนกัน แน่นอนว่าหมู่รบของผมไม่ใช่หมู่แรกและหมู่เดียวที่เจอแบบนี้ นักรบแทบทุกคนต่างก็ล้วนมีประสบการณ์ลักษณะนี้ด้วยกันทั้งนั้น และทุกคนก็รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เราทุกคนพุ่งตัวหลบลงข้างทางและตะเกียกตะกายไปยังจุดที่ปลอดภัย ซึ่งพวกเยอรมันก็ทำแบบเดียวกัน เราหมอบแนบกับพื้นไม่ไหวติง ทุกอย่างนิ่งเงียบ ในใจรู้สึกสับสนว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ครู่หนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบและอึดอัดนั้น ก็มีเสียงจากฝ่ายเยอรมันดังขึ้น   

คานส์!  คานส์!

เราต่างมองหน้ากันอย่างงุนงงและเตรียมพร้อม ทันใดนั้นเราก็เห็นว่ามีทหารเยอรมันนายหนึ่งนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ท่ามกลางหมู่พวกเรา และเราเข้าใจเหตุการณ์ในทันทีว่า ขณะเผชิญหน้ากันหมอนี่น่าจะตกใจจนหนีเตลิดผิดทางมากับพวกเรา เขามองมาที่เราด้วยสายตาที่หวาดกลัวและสิ้นหวังขณะที่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเขา ขณะเดียวกันเสียงเรียกจากอีกฝายก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ


คานส์!  คานส์!  คานส์!


ท่ามกลางความสับสนนั่นเอง ผู้บังคับหมู่ของเราก็ตัดสินใจจับคอเสื้อของเขาด้านหลังแล้วออกแรงเหวี่ยงให้เขาวิ่งหนีไป เขารีบวิ่งหนีลนลานไปยังตำแหน่งของพวกเขาโดยไม่รอช้า หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหมือนเดิม สักพัก ใครคนหนึ่งในพวกเราก็ส่งเสียงหัวเราะขึ้นมา แล้วพวกเราทุกคนก็พากันหัวเราะตาม และพวกเยอรมันก็ส่งเสียงหัวเราะไปกับพวกเราจนดังลั่นไปทั่วบริเวณ เมื่อเสียงหัวเราะเงียบลงทั้งสองฝ่ายก็ลุกขึ้นเดินแยกไปคนละทางโดยไม่มีการยิงใส่กันแต่อย่างใด…”

By Ivan